Steun ons en help Nederland vooruit

maandag 19 maart 2018

Mag je in Bangert & Oosterpolder ook vóór flexwoningen zijn?

Je zal maar met veel plezier in de wijk Bangert & Oosterpolder wonen, ook gewoon een kind hebben die naar school gaat in het centrumgebied, ook net als veel bewoners verlangen naar de binnenkort op te leveren winkels in het centrumgebied en toch vóór flexwoningen zijn. Niet omdat het de beste invulling van de Deen-locatie is … maar omdat je soms als bestuur én samenleving je verantwoordelijkheid moet nemen voor mensen die het wat minder makkelijk hebben in de SAMENleving. Daarmee doel ik op de circa 200 mensen die op de Hoornse woningmarkt ‘spoedzoeker’ zijn, door scheiding of door andere oorzaken snel een dak boven hun hoofd nodig hebben. Die nu rondtrekken van vriendenbank naar vriendenbank, in de overvolle (nood)opvang onnodig een plek bezet houden, omdat men nergens anders terecht kan, ondanks dat men alles (problemen, werk etc. ) weer op de rit heeft. De vader die daardoor zijn kinderen al een tijd niet kan zien. En dan heb ik het niet eens over de enkeling die noodgedwongen in een auto slaapt, terwijl de Siberische Beer het klimaat buiten kenmerkt. Dat zou in de gemeente waar ik al mijn hele leven woon toch niet mogelijk moeten zijn?

“Eigen schuld, dikke bult”, hoor ik vaak om me heen. Ja, het is waar, er zijn mensen die door verkeerde keuzes, zichzelf in de nesten hebben gewerkt en op de blaren moeten zitten. Soms is de verleiding te groot en het vlees zwak. Maar er zijn ook veel mensen die nooit verwacht hadden in zo’n situatie terecht te komen, maar door naïviteit of domme pech ineens in de problemen komen. De vrouw die onverwacht haar huis uit moet, omdat haar man in vele jaren in stilte een grote gokschuld blijkt te hebben opgebouwd en met de Noorderzon is vertrokken, of de man wiens bedrijf failliet is gegaan en waar alle privéschulden en tegoeden opgaan in het faillissement. Het zijn vaak hele gewone mensen, zoals u en ik, die het op termijn echt wel weer gaan redden, maar wel even acuut geholpen moeten worden met huisvesting.

Ik kreeg al vroeg het verwijt “Ach jij woont zeker in een andere wijk.” Alsof dat wat uitmaakt? “Nou nee, toevallig niet, ik woon er zelfs een paar honderd meter vandaan, woon er dichter bij dan jij en kom er bijna elke dag langs.” En dan is het altijd even stil.

Het is de polariserende samenleving anno 2018.

Het is overigens ook geen typisch Hoorns probleem. Vrijwel alle grote steden worstelen met het probleem van een tekort aan betaalbare woningen als gevolg van de aantrekkende economie, de gekte op de woningmarkt, en de sterke stijging van het aantal echtscheidingen en de vergrijzing en woningverdunning die langzaam door blijven tikken. In veel gemeenten ziet men in flexconcepten de mogelijkheid om de ergste nood te ledigen, totdat (met extra woningbouw) de markt de komende jaren weer in evenwicht is gebracht.

“Waarom hebben jullie niet meer sociale woningen gebouwd en waarom bouw je nu dan geen sociale woningen op de Deen-locatie?” Ja, een terechte vraag. Het probleem is dat de woningmarkt in korte tijd sterk veranderd is, zoals gezegd. Er zijn inmiddels bouwplannen genoeg, maar het kost tijd om die door procedures heen te krijgen en die op te leveren, denk aan de Siriusstraat, het Holenkwartier. Ook het bouwen van meer goedkopere koopwoningen en middeldure huurwoningen om de doorstroming te bevorderen is een deel van de oplossing (denk aan het Kaap Hoorn gebouw, De Beeldhouwer en De Kluis). Maar het ontwikkelen en financieren van plannen en het doorlopen van ruimtelijke ordeningsprocedures met de bijbehorende inspraak- en bezwaartermijnen kosten tijd. In de crisisjaren zijn bovendien veel bouwbedrijven omgevallen en zijn medewerkers uit de sector vertrokken. Ook dat laat zijn sporen na … Heipalen hebben nu een lange levertijd en probeer maar eens een loodgieter op dit moment te charteren: “Belt u over drie maanden maar eens terug.” Tijdelijke flexwoningen als overbrugging kun je wel snel realiseren, mits de grond in eigendom is, de grond bouwrijp is en het qua bestemming kan. Met sowieso weinig bouwlocaties omhanden is de spoeling waar je snel aan de slag kan dan dun. Bepaald geen luxe situatie.

Intermaris heeft de noodzakelijke verkoop van sociale huurwoningen ondertussen voor de korte termijn gehalveerd, terwijl verkoop voor de lange termijn wel noodzakelijk is en blijft om geld voor nieuwbouw te creëren en ook te zorgen dat de woningvoorraad kwalitatief op peil blijft in een gemeente.

“Waarom spreiden jullie die spoedzoekers niet over de stad!” Een logische en misschien ook wel meest gewenste denkrichting. Alleen dat kan niet. Het probleem is juist dat spoedzoekers op de reguliere markt niet terecht kunnen, omdat men tekort middelen heeft om te kopen of te huren of  omdat men nog maar kort ingeschreven staat en voorlopig überhaupt niet aan de beurt is. Of men verdient juist teveel, om in aanmerking te komen voor een sociale huurwoning. Het zo snel mogelijk realiseren van sociale huurwoningen op de Deen-locatie of waar dan ook, zijn voor de groep voor de spoedzoekers ook geen oplossing. Het maar blijven tamboereren dat er meer sociale huurwoningen met spoed gebouwd moeten worden (terwijl hier al aan wordt gewerkt), is geenszins een alternatief voor de noodzakelijke flexwoningen. Veel (politieke) partijen vertellen op dit punt zo vlak voor de verkiezingen niet het eerlijke verhaal, terwijl ze dondersgoed weten hoe het zit en er zelf met hun neus boven op hebben gezeten.

“Je laat mensen toch niet in wooncontainers wonen op 30 vierkante meter!” We gaan de mensen wat mij betreft niet huisvesten in wooncontainers. Dat roept bij mij persoonlijk de associatie op alsof het gaat om asociale gezinnen, die in een hufterproof-object weggezet moeten worden. Het gaat juist om gewone mensen die zelfstandig kunnen wonen, maar niet op eigen kracht aan de beurt komen op de woningmarkt. En over de woonvorm is nog helemaal niet gesproken, maar er zijn prachtige tijdelijke woonunits, met een prima uitstraling die passen bij een nieuwbouwwijk als de B&O. Spoedzoekers zullen heel blij zijn met een onderkomen met een eigen douche, keuken, slaapkamer en woonkamer en vooral privacy. Dit hebben ze nu allemaal niet. Ze hebben ook geen enkel belang om problemen te veroorzaken, ze kunnen hier vandaan juist in twee jaar tijd weer werken aan het leggen van een goede basis voor hun verdere leven, het zorgen voor een nieuwe start om geheel zelfstandig en met nieuw perspectief het leven weer op te pakken.

“Er komen straks alleen maar kwetsbare doelgroepen en (ex)verslaafden en (ex)criminelen te wonen in een wijk in opbouw!“ Het beeld dat Sodom en Gomorra neerstrijkt in de Bangert & Oosterpolder is een beeld dat in de discussie geframed is, maar niet strookt met de opzet en werkelijkheid. Kwetsbare doelgroepen, waaronder mensen die extra zorg en begeleiding nodig hebben, om zonder overlast in een buurt te kunnen wonen, komen helemaal niet in aanmerking voor flexwonen. Datzelfde geldt voor mensen met bestaande afspraken/regelingen, waaronder begeleid wonen, mensen met psychische/verslavingszorg en ex-gedetineerden. Ook arbeidsmigranten komen niet in aanmerking voor de flexwoningen, daar is het de taak van werkgevers om zelf voor huisvesting te zorgen.

Zij die er wel voor in aanmerking komen, komen zoals eerder gezegd uit een relatiebreuk, zijn jongeren en studenten die als starter op de krappe woningmarkt niet aan de bak komen, zijn mensen die onnodig blijven hangen in de maatschappelijke opvang, maar wel gewoon zelfstandig kunnen wonen, of zijn vluchtelingen met een verblijfsvergunning.

Wat mijn partij D66 betreft is de komst van flexwoningen geen uitgemaakte zaak, maar na driekwart jaar praten tot nu toe wel het enige korte termijn alternatief dat we hebben. Ik hoop oprecht dat ‘mijn wijk’ openstaat voor het goede gesprek, of je nu voor- of tegenstander bent. Als er op korte termijn voor de vele spoedzoekers andere, vergelijkbare oplossingen gevonden kunnen worden, dan staan wij er net zo goed voor open.

Maar niets doen, wegkijken, dat kunnen en mogen we ons niet permitteren. Het gaat wel om onze mede-stadsgenoten of nieuwe landgenoten. We hebben samen een verantwoordelijkheid die we zo snel mogelijk moeten invullen in goed overleg.